Winactie affirmatiekaarten

Winactie affirmatiekaarten

Een gechanneld bericht speciaal voor zwangere vrouwen, in deze bijzondere periode van beperkingen vanwege de corona-maatregelen.

Online Zwanger en Kind Event

Online Zwanger en Kind Event

Een gechanneld bericht speciaal voor zwangere vrouwen, in deze bijzondere periode van beperkingen vanwege de corona-maatregelen.

Boos!

BOOS!

In dit allereerste blogbericht neem ik je mee in mijn persoonlijke beleving van boosheid richting je kinderen.

Ja dames en heren, ook ik ben wel eens boos op mijn kinderen. Ik ben geen perfecte opvoeder en schiet wel eens uit mijn slof. 🥵

Overigens denk ik dat het uiten van je boosheid ook gezond is, maar dat is weer een ander verhaal. 😉

Laatst werd ik een keer ont-zet-tend boos op mijn zoon, omdat hij -op een drukke kruising- zó overstak en zich bijna voor een rijdende auto wierp met zijn fiets. Even voor de duidelijkheid: mijn zoon is 4,5.

Het is een understatement als ik zeg: ik schrok ervan. 
Nee, ik schrok niet een klein beetje. Ik ben me wezenloos geschrokken!
Door de schrik begon ik hard te vloeken en heb in duidelijke bewoordingen mijn zoon kenbaar gemaakt dat hij a) dat niet meer mocht doen b) moest luisteren en c) door moest fietsen. 🤬🥴😵

Maar er gebeurde iets wat mij eigenlijk nóg meer triggerde, dan de gevaarlijke en spontane oversteek van mijn zoon.
Een dorpeling liep daar en berispte mij “doe eens normaal”.  Haar berisping gooide eigenlijk olie op het vuur. 🙈 Ik snauwde iets terug en we fietsen door naar huis.

Mijn beide kinderen waren erg geschrokken van de situatie. Onderweg kwam er al verdriet bij mijn dochter -die voorop de fiets bij mij zat- en mijn zoon fietste dapper maar beteuterd door…
Thuis gekomen hebben we onze fietsen in de schuur gezet en over de gebeurtenis gepraat -nog met de jas aan. We hebben geknuffeld en zoon en ik kwamen tot de conclusie dat mijn instructies voor hem -op dat drukke kruispunt- niet duidelijk genoeg bleken te zijn.

Toen alle gemoederen waren bedaard en er weer heerlijk werd gespeeld, bleef de berisping van de dorpeling toch door mijn hoofd spoken.
Ik vroeg mijzelf af: Waarom raakte het mij zo? En waarom voelde zij de behoefte er iets van te zeggen? 
En dus pakte ik mijn journal erbij om de gebeurtenis bij mezelf te onderzoeken. Want ik geloof dat dát mij een betere moeder maakt: de gebeurtenis onderzoeken en daar mijn lessen uit trekken voor een volgende keer.

Waar schrijf ik over in een journal?

Ik schrijf wat de gebeurtenis aan gevoelens bij mij losmaakte. Welke emoties ik daar bij voelde en wat dát vervolgens met me deed.
Zo krijg ik inzicht in mezelf en hoe ik voor een volgende keer anders kan reageren. En vervolgens schrijf ik óók dáár over: hoe de situatie voor mij wél gewenst zou kunnen verlopen. Op die manier creeër ik mijn ideale leven met behulp van een journal.

Door te schrijven in het journal creeër ik zelfinzicht en kan ik ook schrijven over wat het met mij doet en hoe ik mij dan wél zou willen voelen.

Maar wat is nou de clou van dit verhaal?
Ik vind het belangrijk dat je weet dat boosheid een emotie is die gezond is. En belangrijker nog: dat je die mag laten zien.
Nee, het is niet leuk. Nee, soms is het ook niet fraai. Vooral niet publiekelijk… 🙈

Met boosheid maak je je grenzen kenbaar aan een ander en je gaat duidelijk voor je eigen waarheid staan. Dat is superkrachtig.

Plus boosheid (en verdriet en alle andere emoties) tonen aan je kinderen zorgt er ook voor dat zij van jou leren dat emoties er mogen zijn en geuit mogen worden.
Je hebt het vast al wel eens gehoord: leef het voor en je kinderen leven het na.
Dus als jij voorleeft dat je emoties er mogen zijn, leer je dat aan jouw kinderen.
Daarmee geef je je kinderen een hele gezonde basis van zelfvertrouwen mee.

Laat jij je emoties aan je kinderen zien? In alle rauwheid?